کل دیشب یک دقیقه طولانی بود، پر از درد ، پر از بیم و امید! دقیقه ای که با سالهای نوری کهکشانت برابری میکرد.

منم و تو ، به چگونگی ات فکر میکنم، به چگونگی ام و به چگونگی این فرجام.

مثل همیشه باید انتخاب کرد، اما میدانم که این بار تو به جای من هم تصمیم گرفتی، چیزی که آن شب کذایی آرزو کرده بودم، شاید باید بیشتر به چیزهایی که میخواستم بیشتر می اندیشیدم.

حالا منم و این دل وامانده ، و این زمستان لعنتی.

دلم برف میخواهد.

پ.ن:

تنها آغوش تو مونده، غیر از اون؟؟ هیچ...!

یعنی، دل نبند. یعنی، این آدم ها بدون کوچکترین تعللی بارشان را برمیدارند و میروند بدون آنکه نگاهی به پشت سرشان بیندازند. در دوره ای زندگی می کنم که معرفت سیب گندیده ای است که حتی خیال دست زدن به آن از

و دلشوره، زین پس دلشوره نام دیگر من است، غربت و تنهایی امروز پررنگترین رنگ زندگیم بود، تو آنجا زیر تیغ پزشکان، مادرم بی پناه تر و تنها تر از من منتظر حضور دوباره تو در زندگی ش، و ترس، این دومین باریست

این بار قضیه از همیشه جدی تره، این تو بمیری مث قبلی نیست، میترسم این بار با مرگم تمام شود!

این بار چنان سادگی و صداقت دلم را از ریشه میکند، که کار از تیغ و تبر گذشته.

خدایا رحمی! خودت خوب میدانی و من سر تا پا دل شده!

حسی در من هست، آغشته به وجودم، تا بوده ام بوده، عجیب، غریب حسی است.

حس غربت!

چه فرقی دارد در وطن یا هرجای این کره خاکی و فنا پذیر، با تمامی آدمها احساس غربتم از من دور نمیشود، دردی در من است، شبیه تبعیدی که هر روز و شب منتظر است تا دوباره به خانه اش برگردد.

خانه شبیه جایی است که هیچ گاه سرد نیست، مهر هست، مهربانی هست.

اینجا دیگر آرزویی ندارم.

سرزمینی که مردم با عشق غریبه اند و با خودشان نیز هم.

خیلی وقته اینجا نیومده بودم . الان که اومدم میبینم متروک شده زمهریرم. زمهریر مهربانی که تمام دردهایم را فقط دردهایم را باهاش مشترک میشوم. من اینجا را دوست دارم . میخام بگم ک گرچه گاها دیر به دیر بهش س